Υδατικά διαλείμματα

Τη δέκατη τέταρτη μέρα αλλάξαμε πλανήτες.

Η απόβασή σου απόφαση κατεξοχήν στρατηγική,

κι εγώ σαστίζω μες στα νερά 
μη αναγνωρίζοντας τον εαυτό μου, έτσι ντυμένη,
με ένα φανταχτερό νυχτικό στολή κατάδυσης
με τα χέρια μου σε διαμορφώσεις ελικοειδείς
- τα ίδια χέρια με προχτές,
τα γλοιώδη πλοκάμια -
να πέφτω στον ουρανό να με τρώνε τα ψάρια

Αγόρασα μια Αθήνα για σένα
και μετά τη βύθισα στον όλεθρο.
Έναν ήλιο εξαιρετικά υπεριώδη
- στο θρασύτατο ακτινοβόλο φως πώς ψήνεται το δέρμα σου -, 

ένα σετ βατραχοπέδιλα πολύ ανθεκτικά 

και μια μάσκα εξερεύνησης πηχτών υδάτων.

Αγόρασα μια Αθήνα για σένα

και μετά τη βάφτισες στη φορμόλη.

Αυτή την πόλη, 

που την περπάτησες διά ξηράς πάνω στο στέρνο μου.

 
Αγόρασα μια Αθήνα για σένα.

Την έκλεισες σε ενυδρείο ίδρυμα.

Σε προσκαλώ τώρα στο βασίλειό μου 

για μακροβούτια και άλλα υποβρύχια παιχνίδια.

4:55 (και άλλα ερωτήματα)

Το σώμα σου στο πιο σκούρο του σημείο 

είχε μια μυρωδιά σαν αίμα 

σαν θάνατος κύκνου 

παταγώδης βίαιος θάνατος μες στη λευκότητα 

Αυτή την πρόστυχη μυρωδιά

τη συγκινητική 

Μήπως το αίμα αντί για αίμα ήταν μια κοιτίδα παπαρούνες; 

Τότε γιατί να μη μεθάς κι εσύ καθώς μασούσαμε; 

Αλλά αφού κάρφωνα το βλέμμα

κι εσύ κάρφωνες το σώμα
πώς περίμενες να θυμάσαι τα μάτια μου;

Κι αφού έβλεπες ότι μπερδεύω το χι από το χάδι με το χι από το όχι 

γιατί δε με άφησες να αλλάξω αντωνυμία; 

Να πάρω μια λιγότερο προσωπική

Και ποιος να μπει εγγυητής
στο δικό μου στοίχημα
αφού αποφάσισα να πολεμάω
της ένωσής μας το αταίριαστο;

Μοιρασμένη ανάγκη και καρδιά
Σίγουρη ήττα
Όπως μοιρασμένη
λέξη και σιωπή
Απόλυτες και οι δύο

Νέες δυνατότητες αυτοτραυματισμού

Κι αφού πια έχουν εκλείψει οι ευφάνταστες μέθοδοι αυτοκτονίας - κι όλο ακούμε στα νέα για αυτοπυροβολισμούς, απαγχονισμούς, χάπια και λοιπά -, έχω να καταθέσω την ταπεινή μου πρόταση στην αγαπητή κοινότητα των αναξιοπαθούντων:

Τώρα διαβάζω τα γραπτά σου 

Ξυπνάω και σκίζω κάθε πρωί την ίδια φωτογραφία 

Κάθε μέρα σε μικρότερα κομμάτια

Μέχρι να μείνει από σένα το μισό σου μάτι

Κι από εκείνη μια υποψία καλοκαιρινού φορέματος 

Τη νύχτα φωνάζω τους αυτόχειρες φίλους μου και παίζουμε παζλ

Γένεση ΙΙ

"... κατ᾿ εἰκόνα ἡμετέραν καὶ καθ᾿ ὁμοίωσιν, καὶ ἀρχέτωσαν τῶν ἰχθύων τῆς θαλάσσης καὶ τῶν πετεινῶν τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῶν κτηνῶν καὶ πάσης τῆς γῆς καὶ πάντων τῶν ἑρπετῶν τῶν ἑρπόντων ἐπὶ τῆς γῆς"

Την έκτη μέρα είπε ο Θεός "ποιήσωμεν άνθρωπον".

Τη γιαγιά, τον παππού. 

Εκείνοι εμένα. 

Εγώ τη θλίψη.

Πήγα και την έριξα στη θάλασσα μαζί με ένα ντεπόν αναβράζον

Τι χαρά 

Τι χαρά 

Να πνιγόμουν στους αφρούς 

Ο καλός μας Θεός 

που μας σκέφτηκε.

Πριν προλάβουμε να γίνουμε αυτό που θέλουμε μας φόρτωσε 

το κατ' εικόνα 

το καθ' ομοίωσιν

την άνωση 

Τι κρίμα

Τι κρίμα 

Ήμουν ξύλινη 

Ο καλός μου Θεός 

που με σκέφτηκε.

Ψάρια, πτηνά, ζώα, ερπετά

τα παιχνίδια μου

Λευκίνη εγκεφαλίνη

Θα πάω στο φαρμακείο να σε ζητήσω σε ενέσιμη μορφή.

Κυκλοφορείς, λένε, σε κάτι κιτ για απευθείας έγχυση 

στις συντεταγμένες του κεντροανατολικού θώρακος.

Έτσι που να μη διακρίνεται πια

το από και το προς την ανάμνηση 

μόνο μια σύριγγα μακριά σα λεπίδα.

Ξιφομαχία

Ενδοφλέβιο σκορ 1-0

Υπάρχει μια αμπούλα με σένα σε διπλή συμπύκνωση.

Βαθιά να μπει να σκάσει αυτό το εκνέφωμα από χιλιάδες υποδόριες χειροβομβίδες    

απ' την ανάποδη του χακί μου δέρματος διπλής όψεως και παραλλαγής.

Σπλάτερ

Ενδοφλέβιο σκορ 2-0

Κουβαλάω στο κεφάλι μου μια υπόφυση βιοδιασπώμενη σακούλα.

Ποια αδύναμη εγκεφαλίνη; (φυσική μου ορμόνη) Η ελάχιστη επίδραση.

Θα σε παίρνω μέχρι η ουσία να μου ζεματίσει το μυαλό 

οπιούχα, ακαταμάχητη 

χημική ανάγκη

θρίαμβος

έμβολο

κλικ

θρίαμβος

έμβολο 

κλικ

οπιούχα, ακαταμάχητη

απάντηση σε κάθε κορεσμένο υποδοχέα

έμβολο

κλικ

Ενδοφλέβιο σκορ 3-0

Βραχίονας, σημαία, σφυρίχτρα

Γένεση Ι

Την τρίτη ημέρα 

έγινε η ήττα πόνος υποβάθρου

θόρυβος

Ο διαχωρισμός μια ανυπόφορη έξη 

που μετά από χιλιάδες χρόνια 

θα ονομαζόταν ακτογραμμή

Καὶ εἶπεν ὁ Θεός· συναχθήτω τὸ ὕδωρ τὸ ὑποκάτω τοῦ οὐρανοῦ εἰς συναγωγὴν μίαν, καὶ ὀφθήτω ἡ ξηρά. Καὶ ἐγένετο οὕτως. 

Καὶ συνήχθη τὸ ὕδωρ τὸ ὑποκάτω τοῦ οὐρανοῦ εἰς τὰς συναγωγὰς αὐτῶν, καὶ ὤφθη ἡ ξηρά.

Από την τρίτη ημέρα και κάθε μέρα 

αναδύεσαι

φρέσκο κύμα που σκάει σε μια ξένη

πολύ μακρινή στεριά 

με πολύχρωμη άμμο 

και παστέλ βότσαλα σαν κουφέτα

Ελπίζω μια μέρα να μπορέσω να προσεγγίσω αυτή την παραλία

Αυτή τη φορά έστω και μόνο διά θαλάσσης

Λοβοτομή

Θα υποβληθώ σε μια επέμβαση ρουτίνας. 

Θα φροντίσω να εκμεταλλευτώ τις καλοκαιρινές εκπτώσεις 

πριν εκπνεύσει για τα καλά κι αυτό το θερινό ανέκδοτο. 

Ή, τώρα που το σκέφτομαι, θα επιχειρήσω τριπλή διάνοιξη: 

Boob job και λοβοτομή στην καλύτερη τιμή!

Κι αν κάτι από τα δύο δεν πετύχει, μη σκας (όχι ότι θα έσκαγες, αλλά μη σκας)

Θα σου χαρίσω όλα τα λειτουργικά μου τμήματα:

τους δακρυϊκούς αδένες 

τα πέλματα 

λίγα μεμονωμένα κύτταρα εγκεφαλικά 

- αν τη γλιτώσουν απ' το ψαλίδισμα -

Μετά θα ηρεμήσεις 

και δε θα σε νοιάζει (όχι ότι σε ένοιαζε, αλλά δε θα σε νοιάζει)

για τα στραβοχυμένα μου βυζιά

για το ποσοστό καθαρής αλκοόλης στο αίμα μου 

Μετά θα ηρεμήσω

και δε θα με νοιάζει

για την πεσμένη τέντα στον κήπο σου 

για το όριο ταχύτητας στον περιφερειακό

Θα υποβληθώ σε δύο επεμβάσεις ρουτίνας.

Θα διατηρήσω μόνο επαρκείς αισθήσεις 

να μείνουν ήσυχοι οι καημένοι γονείς μου 

ότι δεν πήγε εντελώς χαμένο το 1/3 των χρημάτων της εξωσωματικής.

Κι αν κάποια από τις δύο δεν πετύχει, μη σκας (όχι ότι θα έσκαγες, αλλά μη σκας)

Θα σου στέλνω δώρο στα γενέθλιά σου 

κάθε χρόνο ένα φιλντισένιο πλήκτρο

- φτάνουν μέχρι τα 99 σου -

Μετά θα ηρεμήσεις 

και δε θα σε νοιάζει (όχι ότι σε ένοιαζε, αλλά δε θα σε νοιάζει)

αν τρώω τίποτα για βράδυ 

ούτε αν με πονάει το γυάλινο μπουκάλι 

Μετά θα ηρεμήσω

και δε θα με νοιάζει 

που θα 'χεις μεγαλώσει πια πολύ 

ούτε που μάδησα το πιάνο μου για σένα