Μετρό Μεταξουργείου

Ο ηχηρός βοριάς 
κι άλλες ιστορίες από περάσματα 
είναι όπως εγώ στην τρίτη μου
στην αληθινή μου νιότη 
σα να θέλω να πω μια συγγνώμη 
ή ένα φύσα πιο δυνατά 

Κρατώ στο χέρι μου ένα φύλλο 
με χίλιες φλέβες.
Κρατώ στο χέρι μου μια καρδιά 
γεμάτη αίμα, γέλιο, χρυσόσκονη απ' τα παιδικά της χρώματα.

Κρατώ ένα τραγούδι για τον λεπτό μου μίσχο.
Ένα ευαγγέλιο γραμμένο με μάτια κλαμένα.
Πάντα προς το κίτρινο στις ράγες του μετρό Μεταξουργείου.

Αυτό και δυό άνιωθες αγκαλιές που προτιμώ να μην στις πάρω

το φρικιαστικό τους μούδιασμα μη με βουλιάξει και πάλι. 

Έχω έναν στόλο από ναυαγισμένα πλοία.
Έφτιαξα έναν τέλειο ουρανό με μόνα υλικά τα σπασμένα κουπιά τους.
Με αρχιτεκτονικά σχέδια τις σκληρές εικόνες από μια ζωή χωρίς εσένα, 

άδικα παρακαλώντας ό,τι υπάρχει σε Θεό εκεί πάνω 

για μια ιδανική μου αποχώρηση.

Έστω για μια επιθετική αρρώστια

- προκλητικό, ξέρω

Τόσοι άνθρωποι πεθαίνουν χωρίς επιλογή -

Μα αλήθεια τώρα ποιος ποτέ του δε λιμπίστηκε τις ράγες του μετρό Μεταξουργείου;

Ο ηχηρός βοριάς που φυσάει προς τις ράγες.

Πάντα και μόνο προς τις ράγες.