Στα πλευρά σου είναι κεντημένες όλες οι ακτίνες του ήλιου.
Ο ώμος, το τυφλό μάτι
κι από πάνω γκρεμός κι άλλος γκρεμός
και το κυνηγητό του λαιμού.
Το πρόσωπο λαξευμένο με τρυφερό βελονάκι
Πέτρα,
η βάση της πρωτόγονης δόμησης
- Ένα σκληρό και βαρύ υλικό
πώς έγινε ένας λεπτός μίσχος -
Όμως ξέρω γιατί
στη μασχάλη σου πετάει ο μεσοκάρδιος.
Είναι οι αγκώνες που τσακίζουν κόκαλα
οι ζωντανές σπηλιές σου από αρχαίους πολιτισμούς.
Είσαι ένας στίχος από τη γραφίδα του Θεού
που δεν τον πιστεύεις
κι ούτε εγώ τον πιστεύω.
Πιστεύω μόνο στις λέξεις που μας γράφουν και μας σβήνουν
και μας ξαναγράφουν
Τελικά μια μακρά περίοδος,
απ' το σκοτάδι στο φως των κεντημένων ακτίνων
στα πλευρά σου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου