Η ομορφιά

Την ομορφιά που βλέπω εγώ την αποδίδεις στο χαλασμένο οπτικό μου νεύρο

Την ομορφιά που μιλάω τη χρεώνεις στην τσακισμένη μου γλώσσα

Δικάζομαι για το άγγιγμα του Μίδα 

για το χρυσάφι που βρήκα έτοιμο

Εμπρός λοιπόν

Προσποιήσου την παρακμή σου 

Συνέχισε να διαπρέπεις στις προσομοιώσεις πρόωρου θανάτου 

Πείσε το κοινό για την ανεπιστρεπτί σου σήψη 

Στήσε την παράσταση 

το κύκνειο άσμα σου 

Εγώ είδα την ομορφιά και δεν μπορώ να την ξε-δω

Κράτησα στα χέρια μου την ομορφιά και δε γίνεται να την ξε-κρατήσω 

Περιχαρακωμένη πρωταρχική μνήμη 

Σείστρο του ονείρου 

Κλείστρο του τρίτου ματιού 

Την αλήθεια

ακραιφνώς

Ποια μέθη τρομερή τρύπησε, άνοιξε και κύλησε στη φλέβα;

Με ποιον τρελλό παλμό να διοχετεύσω τόσο αίμα εκτός έδρας; 

Αυτά κι άλλα πολλά ασύλληπτα ερωτήματα αναπάντητα. 

Και ένα ρητορικό:

Ποια μεγαλύτερη ευτυχία απ' το να υπηρετώ τον θρίαμβο του ναρκισσισμού σου;

Χρηματοοικονομικά

Τελικά δύσκολο πράγμα τα χρηματοοικονομικά.

Μια φορά κι εγώ προσπάθησα την τύχη μου στο χρηματιστήριο.

Οι κινήσεις μου κάθε άλλο παρά μελετημένες. 

Οικονομολόγοι, σύμβουλοι απηύδησαν όλοι.

Τελικά, ως ήταν φυσικό, απορρίφθηκα από κάθε προσφερόμενο πρόγραμμα επιβράβευσης. 

Για κάτι λιγότερο από τριάκοντα αργύρια 

καλούμαι να βιντεοσκοπηθώ 

οικειοθελώς 

σε ένα ψέμα 

σε μια οθόνη πράσινη

διαφημιστική γιγαντοαφίσα της φθοράς μου

προβάροντας το καινούριο μου φόρεμα από καλώδια 

σκαρφαλωμένη σε μια πόζα 

που θα κλείνει το μάτι στους νέους εταίρους 

ενώ εκείνοι θα χτυπούν παλαμάκια 

και θα επιβουλεύονται το ισοζύγιο 

σπασμένο σαν πορσελάνινο βάζο. 

Ανάμεσα στα βρώμικά τους χέρια 

ούτε ένα σάρκινο καποτάστο.

Μόνο υπέρ του δέοντος δαπάνες,

συμφωνίες για ανταλλάξιμα κορμιά 

με προαποφασισμένο κόστος οριακό.

Ανάμεσα στα χέρια τους και στα πόδια μου 

μια μεγάλη τρύπα μηδέν

και ένα υποδεκάμετρο ανάστημα ανδρικό

Αυτά είναι τα νεότερα από την εγχώρια αγορά. 

Τα περί εξαγωγών είναι γνωστά. 

Κι αν δεν μπορώ να συνοψίσω την εμπορική μου επιτυχία σε εννιά νύχτες, μπορώ τουλάχιστον να ονειρεύομαι 

την υποσχεθείσα ανατίμηση της αξίας μου σε ευρώ, 

την αποκατάσταση του αποθεματικού της υπομονής,  

τη συναισθηματική διαθεσιμότητα

και διάφορα άλλα μεγαλεπήβολα 

σχέδια επενδυτικά.

Τέλος εποχής

Κάποιος να σφυρίξει λήξη.

Η συρόμενη πόρτα κόλλησε στο πάτωμα από καρό αγωνία.

Τρία τσεκούρια καρφωμένα στα σπλάχνα του πεύκου 

προκαλούν μιαν ακατάσχετη αιμορραγία ρετσινιού

και φωνάζουν "πλούσια η κοπή στην υπηρεσία της θρέψης"

Το ηλιακό φως ξαναβαφτίζεται.

Τώρα θα λέγεται έκλειψη ή

πρώην κίνδυνος.

Τα τζιτζίκια σύσσωμα αλλάζουν επάγγελμα 

μετά την εκπρόθεσμη διαπίστωση πως το τραγούδι τους φέτος δεν έκανε σουξέ.

Τι σημασία έχουν όλα αυτά; 

Στιγμιότυπα σε μια οθόνη 

από μια άλλη γη 

που το λευκό σημαίνει λευκό 

και το μαύρο σημαίνει λευκό 

λίγο μακρύτερα απ' τον δρόμο με τους πωλητές φυτικών λιπασμάτων 

Για μένα το θέμα είναι να πάψω

να ψαχουλεύω με τη μύτη και το στόμα

το ανοιχτό δεύτερο κουμπάκι στο δροσερό πουκάμισο,

Αφού όλο βρίσκω 

ένα κατακίτρινο χωράφι από καλοκαιρινές ματαιώσεις. 

Βαρύς καρπός στο λίκνο τους.

Ο άνεμος μας παριστάνει τον θεριστή.

Όλα τα είχα υπολογίσει.

Μέχρι και τη διάρκεια του Αυγούστου. 

Κοιτάζω το ρολόι μου.

Όλα τα είχα υπολογίσει.

Δύο βδομάδες για τους εορτασμούς.

Εξώθερμη αντίδραση

Και να φανταστείς ότι ήμουν εγώ που ζήτησα πρώτη 

το δίκαιο μερίδιό μου στην τραγωδία 

ως απογόνου της οικογένειας των Ατρειδών, 

κι όχι παιχνίδια με φωτιές κι αποκαΐδια 

σα να πλαγιάζω με τον Προμηθέα 

χωρίς την ανάπλαση του ήπατος

χωρίς ήρωες σωτήρες 

παρά με την ηθική αυτοεκπλήρωση του ακάλεστου μαύρου καπνού

Και να φανταστείς ότι ήσουν εσύ που πρωτομίλησες για βροχές

και άφησες τεχνηέντως να αποκτήσω

ένα τσίμπημα κουνουπιού που το ξύνω μανιωδώς

μην τυχόν εκλείψει το μοναδικό τεκμήριο 

της επίσκεψής μου στον τελευταίο βόρειο υδροβιότοπο 

Και να φανταστείς ότι ο καιρός υπήρξε πάλι περισταλτικός της σφοδρής σου επιθυμίας 

ξεχειλίζοντας όλα τα βροχόμετρα στο ακριβές ανατολικό σημείο 

το απόγευμα της ύψιστης επικινδυνότητας 

Λοιπόν, μακριά από τα ξύλα, λέω εγώ 

Να σε προλάβω 

πριν αρχίσεις να οργανώνεις εμπρησμούς 

εκεί που έχω φυτέψει σπόρους

και με νερό από τη νότια πληγή μου έχω ποτίσει 

Flashback

Η απάντηση θα 'ναι δοσμένη σε όξινα φιλιά 

του κρασιού, της έξαψης,

της απόκοσμης φύσης μας

Των λέξεων το φράγμα σπάζοντας 

τινάζοντας γι' αυτήν και για όλες τις παρτίδες το ταμπλό 

Απείθαρχη στων κανόνων

τα πορτοκαλί και κόκκινα  

Η απάντηση θα 'ναι ερχόμενη κατά κύματα 

ραπίσματα στα κλειστά μας βλέφαρα

κινητική των τεκτονικών πλακών

των μήπως, των ενώ,

των άλλων υποτακτικών συνδέσμων

Η απάντηση θα 'ναι σταγόνες μελανιού

πυκνό βρόχινο σύννεφο να στάξει

να λερώσει την εξασκημένη σου γραμματική 

Θα 'ναι κάτι δάχτυλα πειρακτικά

που θα χειρίζονται επικίνδυνα

το καλοκουρδισμένο σου ρολόι 

Των λέξεων το ρήγμα σχίζοντας 

σηκώνοντας της παρθενίας τους το κάλυμμα 

Ανυπότακτη στις προσταγές του λόγου

οριστέα έννοια,

ες αεί αντιπαρατιθέμενη στη μετάφραση 

Δεν μπορούμε εμείς οι δυο

να παίζουμε με λέξεις

Εσύ τις έχεις κατοικίδιες 

Εγώ τις υπακούω 

Σαν απάντηση

Με τα χέρια οργώνεις τη μνήμη.

Τα ακονισμένα χέρια,

τα μόνα διαθέσιμα σύνεργα.

Την εύφλεκτή σου μνήμη,

τη μόνη έκταση που δεν κατέκαυσαν οι πυρκαγιές

κι ας ξεδιπλώνεται με τα λόγια

τα φύλλα 

τα κλαδιά 

κι όλα τα υπόλοιπα φυσικά στοιχεία που υψώνονται στον ουρανό 

Αύγουστος να θερίζουμε φθορές

κι ας ήταν πενιχρά τα μέσα της σποράς

Αφού το παιχνίδι με τους διακόπτες το ξέρεις από παλιά

κι αφού σου μάθανε από μικρό να λες

ότι το φως εν τη σκοτία φαίνει, και η σκοτία αυτό ου κατέλαβεν

Σε ρωτάω:

Την θλίψη σου τι μου ζητάς 

να αντιπαρέρχομαι;

Νομίζεις τη γλίτωσε όποιος κατείχε τη λήθη

με ανάσα πανικού 

με απόφαση παρμένη

ζωγραφικό ψευδοχαμόγελο

κι ένα τετράγωνο κρυφό του νου 

με καμπυλούμενα χείλη 

Και σε ρωτάω

- όχι - 

Σου λέω:

Τη θλίψη σου

μη μου ζητάς 

να αντιπαρέρχομαι. 

Μισοτελειωμένα

Είχαμε μείνει στο σημείο που η πίκρα έπεφτε σε μικρές νιφάδες 

Από κοντά ήταν μια άλλη ιστορία.

Όσο για εδώ, 

Σκαλίζω το σύμβολο στον ξαναμμένο αέρα 

Την έσχατη ελπίδα μου με κάποιο νόημα να εμψυχώσω 

Όσο για εδώ, 

Ψάχνω 

Τη γεύση των αγαπημένων σου φρούτων

σε ένα άδειο ράφι του σούπερ μάρκετ

Τα παιδικά σου σεντόνια

στις βιτρίνες των λευκών ειδών 

Σε ονομάζω 

Πρώτο κύτταρο

Πληγή

Αγάπη μου 

Αν ξανάρθω

Μην ξεχάσεις 

Είχαμε μείνει στο σημείο που η πίκρα έπεφτε σε μικρές νιφάδες

Και από εκεί θα σε παρακαλούσα να το πιάσουμε